داده های سم شناسی لاتانوپروست

سمیت چشمی و سیستمیک لاتانوپروست در چندین حیوان مورد مطالعه قرار گرفت. به طور کلی، لاتانوپروست به خوبی تحمل می شود و دارای دامنه ایمنی گسترده ای است، با حداقل 1000 برابر تفاوت بین دوز بالینی چشمی و دوز سمی سیستمیک. تزریق داخل وریدی لاتانوپروست با دوز بالا (تقریباً 100 برابر دوز بالینی/کیلوگرم وزن بدن) در میمون‌های بیهوش افزایشی در تعداد تنفس مشاهده کرد که احتمالاً منعکس کننده انقباض برونش گذرا است. هیچ خاصیت حساس‌سازی لاتانوپروست در آزمایش‌های حیوانی یافت نشد.
در خرگوش ها و میمون ها، هیچ اثر سمی چشمی لاتانوپروست در دوزهای 100 میکروگرم در چشم در روز (دوز بالینی 1.5 میکروگرم در چشم در روز) مشاهده نشد. با این حال، latanoprost باعث افزایش رنگدانه عنبیه در میمون ها شد. به نظر می رسد مکانیسم افزایش رنگدانه باعث تحریک تولید ملانین در ملانوسیت های عنبیه می شود، اما هیچ تغییر تکثیری مشاهده نشده است. تغییرات رنگدانه عنبیه ممکن است دائمی باشد. در مطالعات طولانی مدت سمیت چشمی، تجویز لاتانوپروست با دوز 6 میکروگرم در چشم در روز نیز منجر به افزایش بلفاروپلاستی شد که برگشت پذیر بود و تنها زمانی رخ داد که دوز بالاتر از دوز بالینی بود. این اثر در انسان مشاهده نشده است. لاتانوپروست در تست‌های برگشت جهش باکتریایی، تست‌های جهش ژنی برای لنفوم موش و تست‌های میکرونوکلئوس در موش منفی بود. ناهنجاری های کروموزومی در آزمایشات لنفوسیت انسانی در شرایط آزمایشگاهی مشاهده شد. پروستاگلاندین F2، یک اثر مشابه برای یک پروستاگلاندین معمولی نیز مشاهده شده است، که نشان می دهد این اثر در این دسته از مواد مشترک است. با توجه به تست جهش زایی، مطالعات سنتز DNA نامنظم در داخل بدن و در شرایط آزمایشگاهی در موش‌ها انجام شد و نتایج منفی بود که نشان می‌دهد لاتانوپروست اثر جهش‌زایی ندارد. تست سرطان‌زایی در موش‌ها و موش‌ها نیز منفی بود. هیچ اثری از لاتانوپروست بر باروری مردان و زنان در آزمایشات حیوانی یافت نشده است. در مطالعه سمیت جنین موش، دوزهای داخل وریدی لاتانوپروست 5، 50 و 250 میکرون بود، هیچ سمیت جنینی در گرم بر کیلوگرم در روز مشاهده نشد. با این حال، در خرگوش، دوز latanoprost 5 میکروگرم بر کیلوگرم در روز یا بیشتر بود، می تواند باعث مرگ جنین شود. دوز 5 میکروگرم بر کیلوگرم در روز (تقریباً 100 برابر دوز بالینی) می تواند باعث سمیت قابل توجه جنینی شود که با افزایش میزان جذب دیررس و سقط جنین و همچنین کاهش وزن جنین آشکار می شود.
هیچ اثر تراتوژنی یافت نشد.